Foto:

Troosten

Herken je dat? Er overkomt je iets vreselijks en je bent met stomheid geslagen. Misschien wel vreselijk boos of opstandig. Wat is het dan fijn als er mensen zijn die je ook dan niet alleen laten en bij wie je je vrij voelt om je te laten gaan. Fijn als het mensen lukt om bij je te blijven en je niet alleen te laten.

Toch komt het nogal eens voor dat toch iemand, na een tijd stil zijn en luisteren, iets zegt als: “Het is ook echt vreselijk, maar …. zou God er niet een bedoeling mee kunnen hebben?” Of: ‘Je moet wel verder hoe moeilijk ook”. En zo ben je weer alleen met je verdriet, je boosheid. Wij proberen best wel nabij te zijn, maar er komt toch vaak een ‘maar’. Waarom doen we dat? Ik denk omdat we graag willen helpen. Helpen voelt goed. Daarom willen graag, al is het maar een begin van een oplossing bieden. Je wilt troost bieden, iets doen. In de bijbel komt roept iemand uit: “ik weiger me te laten troosten”. Waar denk jij aan bij troost bieden? Is ons troosten er niet vaak er op gericht om tot ander gedrag te bewegen. Dat het huilen stopt, de boosheid ingehouden wordt? Maar echt troost bieden is juist geen dam opwerpen tegen het verdriet, maar een bedding bieden opdat het verdriet kan stromen. Iemand schreef: ‘wij gaan met verdriet om zoals een arts met een bloeding. Het moet zo snel mogelijk gestelpt worden’. Maar dat soort troost is geen troost. Iemand zei: “Ik laat mij mijn verdriet niet afpakken! Laat mij dan maar alleen.” Trost bieden betekent, dat je Iets het verdriet probeert te peilen. Door nabij te zijn, goede vragen te stellen en te luisteren. In de bijbel lezen we over Jezus. Hij ontmoet twee zusters op een begraafplaats. Hun broer is gestorven. De reactie van Jezus? Hij huilde intens. Zo komt God ons ontmoeten in Jezus. Wat een God!

Namens de kerken van de gemeente Renkum

Anne van Laar

e-mail: annenna.vanlaar@outlook.com

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden