Foto:

Deur toch weer dicht

Column namens de kerken

In mei schreef ik over de gesloten deuren van het verpleeghuis. Ik hoopte dat het niet weer zou gebeuren. Hopen tegen beter weten in. Verschillende verpleeghuizen sloten de deuren vanwege besmettingen. Ik maak het op mijn werkplek in Arnhem mee en zie wat er allemaal bij komt kijken. Zorgen voor beschermingsmateriaal, logistiek van keuken en schoonmaak, rondzetten van het zorgrooster, het op de hoogte houden van familie en zo veel meer. Iedereen doet enorm zijn best en elke keer weer schakelen bij onverwachte zaken.

Hoe houden we het vol met elkaar? vraag ik me af. Ik bemerk bij mezelf een hoog adrenaline niveau. De eerste keer dat ik de beschermende kleding aantrok, maakte indruk op me. Iedereen die de afdeling opgaat moet dit doen. Verstopt achter een mondmasker treed je de bewoners tegemoet. Alleen je ogen zijn zichtbaar!

Zo treed ik dus deze mevrouw tegemoet. Zittend aan haar bed, geef ik haar met een lepeltje wat verdikt water. Ze geniet van het water in haar mond. Muziek wil ze niet horen. Even praten over haar achterkleinzoon. ‘Wil je me helpen met bidden?’ Ik bid het Onze Vader, hoor haar zachtjes mee bidden. Ik bid het Wees Gegroet, het wordt steeds stiller. Mevrouw is in slaap gevallen.

Aandacht: niet alleen voor de bewoners, ook voor alle medewerkers in huis. Of iemand nu in de zorg werkt, het rooster moet rondzetten, bij de receptie zit of bestuurder is. Met elkaar proberen zo goed mogelijk de schouders er onder te zetten om zorg te bieden aan de bewoners. Dat houdt ons gaande, maar dan nog ….. Het is goed om elkaar de vraag te stellen “Hoe gaat het met jou?” Het hart luchten doet goed. Ik wens iedereen die in de zorg werkt dat toe: oog hebben voor elkaar zodat we het kunnen volhouden!

Liesbeth ter Elst

Geestelijk verzorger

Liesbeth.terelst@gmail.com

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden