Foto:

Column

In de auto heb ik altijd NPO1 aan; gesprekken en nieuws. Vandaag viel me één uitspraak op: 'Bopov' (Beroeps-optimistisch onzin verhaal). Er viel iets op zijn plek. Blijkbaar is optimisme een beroep, die gekrulde mondhoeken: valt wel mee met het klimaat, de natuur redt zich wel, gaat toch prima in ons land. Wij volgen het nieuws en laten ons voorlichten. Maar hebben we door waar we gemanipuleerd worden? Is pessimisme ook een beroep? Hoe onderscheiden we de 'onzin verhalen'? Leren doorzien, een eigen mening vormen, oké, maar op welk kompas richten we, omhoog, omlaag? Laten we ons bang maken, zodat we als angstige vogeltjes in een hoek kruipen, elkaar niet eens meer aankijken op straat, laat staan aanraken in deze coronatijd?

Psychiater Dirk de Wachter, Belg, ook bekend in Nederland, formuleert de zin van het bestaan als “zorgen voor andermans geluk”. Niet met een bon voor een bubbelbad, niet per se door materie. De Wachter: "De onwaarschijnlijke pracht van het leven toont zich in gewonigheid, in thuiskomen en samen op de bank zitten, in elkaar vasthouden en zeggen 'Ik zie u graag', in echte aandacht, oogcontact, vriendelijkheid, in blij zijn met het bestaan van je medemens." Hoe doe je dat in deze anderhalve meter tijd? Een vriendin knuffelde mijn rug, goed idee, de rug was altijd al stiefkindje. Zonder aanraken kunnen we niet, zonder elkaar kunnen we niet. Oud gegeven. Vraagt de Farizeeër aan Jezus: "Wat is het grootste gebod?" Antwoord: "Heb God lief boven alles en je naaste als jezelf." Samengevat: Waar jij behoefte aan hebt, geef dat de ander.

Namens de kerken in de gemeente Renkum, M. van Silfhout-Alkema, marijkealkema@planet.nl.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden