Bo Kramer en Mariska Beijer uit Doorwerth veroverden in Parijs opnieuw Paralympisch GOUD

‘Golden Girls’ flikken het weer!

Door Dick Martens

DOORWERTH De Nederlandse rolstoelbasketbalsters prolongeerden in Parijs hun paralympische titel. Oranje, dat de laatste jaren domineert, moest in de finale tegen de Verenigde Staten even op gang komen, maar maakte de favorietenrol waar: 63-49. Het team heeft, met Mariska Beijer, Bo Kramer en Lindsay Frelink in de gelederen, nog altijd een groot ‘Doorwerth gehalte’. Weer thuis, vermoeid maar meer dan voldaan blikken Bo en Mariska terug op hun succesvolle ‘gouden avontuur’.

GOED GEVIERD Nadat ze in Parijs hun gouden medaille omgehangen hadden gekregen volgden de huldigingsfestiviteiten elkaar op. Eerst ging het vanuit de speelzaal, de Bercy Arena, naar het TeamNL-huis, waar het team pas kort voor middernacht werd gehuldigd. Maar ook op dat tijdstip ging ‘het dak eraf’. ,,We hebben de gouden medaille goed gevierd”, blikt Bo, die in de paralympische finale de topschutter was met 23 punten, terug. ,,Weer in Nederland werden we door Koning Willem-Alexander en prinses Margriet ontvangen op Paleis Noordeinde.”

HAPPENING Vieren dat deed ze ook met heel veel vrienden en familieleden. Ook haar vriendin Gaby was er vanaf de kwartfinale bij. ,,Het was een hele happening om dat allemaal life mee te maken. En ze hebben het gewoon waar gemaakt, ondanks de druk. Iedereen verwacht dat ze het goud wel weer even op komen halen. Maar dat is niet vanzelfsprekend. Dan is het geweldig knap, dat ze het toch weer hebben geflikt “. Die opmerking doet bij Bo de vermoeidheid weer even verdwijnen en met een mooie glimlach op haar gezicht is ze weer ‘even’ terug in Parijs. ,,De pers klopte het natuurlijk flink op. Vonden op een gegeven moment, dat het niet makkelijk ging, maar dan denk ik: ‘We staan wel weer op de Spelen’. Het zou bijna gek zijn als het makkelijk zou gaan. Omdat wij de afgelopen jaren zo hebben gedomineerd, werd er nu gesproken van ‘een moeizaam toernooi’.” Dat was natuurlijk niet vreemd gezien al die prijzen die ‘we’ al wonnen.” Nederland won sinds de Spelen in Rio in 2016, alle grote toernooien: drie EK’s (2017, 2019, 2023), twee WK’s (2018, 2023) en de Spelen in 2021 in Tokio. ,,Maar ‘de Golden Girls’ hebben het weer geflikt, tegen tegenstanders die ook niet stil hebben gezeten. De concurrentie wordt ook beter. Natuurlijk waren we de torenhoge favoriet, dat merkte je al in de trainingen in de aanloop naar het toernooi. Daar kweekten we ook onze vechtlust, onze teamgeest en dat heeft ons in Parijs ook geweldig geholpen. Dan is ook de ontlading na de finalewinst extra uitbundig. We hebben maandenlang naar dat moment toegeleefd. Nu heb ik nog twee weken vrij, even afschakelen, dan begint mijn studie, biomedische wetenschappen, weer. En om wat meer rust te creëren ga ik weer in Nederland basketballen, bij de Langstraat Shooters in Sprang Capelle. En niet onbelangrijk, Gaby en ik hebben samen een huis gekocht, in Zeewolde. Dus over anderhalf jaar gaan we Doorwerth verlaten. Dat wordt onze volgende stap.”

CHAPEAU Een stap die Mariska, samen met Bo de absolute topschutters van het gouden team, niet gaat maken. Zij blijft ‘lekker in Doorwerth’. ,,Ik wil hier absoluut blijven wonen.” Dat heeft zeker ook met de geweldige band die ze met ‘de buurt’ heeft. Ook nu weer was de flat van Mariska niet moeilijk te traceren. Vanaf de ingang tot haar voordeur was er ‘gouden’ versiering opgehangen. ,,Het was een fysiek uitdagend toernooi”, opent Mariska, met de gouden plak, het ‘Chapeau-beeldje en de Parijs-mascotte nog binnen handbereik. ,,In de aanloop speelde ik in Nederland, niet meer in Duitsland, dus dat was ook goed voor mij.” Ook Mariska ervaarde de druk. ,,Maar we bleven als team knokken en schieten. Mijn schotpercentage bleef hoog, dat sterkt je dan ook. Het was een fantastisch toernooi, met veel familie (’Mijn moeder, mijn zus en een vriendin waren erbij’) op de bomvolle tribune. Heerlijk om weer mee te maken en de uiteindelijke ontlading voel ik nog steeds. Dan vergeet je al die vermoeienissen, al die druk. De huldigingen waren fantastisch, dat went nooit. Maar ook de ontvangst hier in Doorwerth was weer geweldig. Ik heb nog wel even een drankje gedaan bij Heleen en Anneke, mijn beste buren, ik noem ze ‘mijn bonusfamilie’ en daarna ging ik ‘knock out’. Nu nog een paar wasjes draaien en dan ga ik lekker een paar dagen in een hotelletje. Even bijkomen. Daarna ga ik weer in Duitsland spelen, bij BSV Münsterland en natuurlijk ook nog bij het Nederlands team. Want LA over 4 jaar wil ik ook nog wel meemaken.”