Duno een maatje te groot voor ONA’53 (Meer foto’s)

Duno-trainer Eric Meijers: ,,We kunnen een hoog niveau halen.”

Door Dick Martens

WAGENINGEN Afgelopen zaterdag stond er voor de regionale amateurclubs het eerste duel in de KNVB-bekercompetitie op het programma. De meest interessante confrontatie was op het Wageningse Sportpark Van Ketwich Verschuur, waar de kersverse tweedeklasser ONA’53 het opnam tegen eersteklasser Duno uit Doorwerth. Voor rust leek het al snel, zoals Duno-trainer, de markante Eric Meijers, het typeerde ‘een kat en muisspel te worden. Dat werd het uiteindelijk niet. Hoewel de ploeg uit Doorwerth na 45 minuten al met een 4-0 voorsprong ging rusten, herpakte de thuisploeg zich in het tweede bedrijf en stond er na 90 minuten een 1-5 eindstand op het scorebord.

WEGGESPEELD ,,Compact spelen en wees vooral attent”, die boodschap had ONA-trainer Martin Mol zijn manschappen in de voorbespreking meegegeven. Mogelijk, dat die tactische aanwijzing ‘niet helemaal’ tot zijn basiself was doorgedrongen, want al na drie minuten mocht centrumverdediger Marco José Antonio Kooijmans, vanuit een hoekschop en volkomen vrijgelaten, de bal snoeihard binnenkoppen (0-1). ,,Natuurlijk kan ik mij dan verschuilen achter het feit, dat we bijna de complete achterhoede misten en daardoor moesten improviseren, maar dat doe en wil ik niet”, vervolgt Mol. ,,Afspraken zijn afspraken en die moet je zeker tegen een ploeg als Duno wel nakomen.” Na de snelle achterstand moest Mol vervolgens lijdzaam toezien, dat zijn formatie bij vlagen werd weggespeeld en was de 0-4 ruststand (doelpunten van Niels Willems, Jardell Kruidbos en Dennis Arts, DM) nog een zwakke afspiegeling van de overmacht van de ploeg van zijn collega Erik Meijers.

MOOIE LES Meijers was dan ook uiterst tevreden over het optreden van zijn ploeg in het eerste bedrijf. ,,Voor rust speelden we naar behoren, we leverden veel energie en maakten een paar fraaie goals. Het was eigenlijk een kat en muis spel. We lieten zien een hoog niveau te kunnen halen. In de rust hadden we vervolgens afspraken gemaakt hoe we ook na rust die uitdaging zouden blijven zoeken. Ik eiste van de ploeg, dat we nog minimaal drie doelpunten erbij zouden maken, maar helaas konden we dat niet meer brengen. Mede ook, omdat we teveel op eigen succes uit waren. Ik hamerde vanaf de bank keer op keer, dat er tempo gespeeld moest worden, maar ook dat lukte niet meer.” Meijers had daar overigens nog wel een bijzondere visie op. ,,Ik ben tegen drinkpauzes. Echt onnodig, we doen daar allemaal in mee in Nederland. Ik chargeerde daar ook richting scheidsrechter wel wat mee.” Meijers riep richting de leidsman: ‘We zijn nog nooit wereldkampioen geworden!’. ,,Natuurlijk ligt het daar niet alleen aan, maar het heeft er wel mee te maken. Je moet jezelf ook af en toe een beetje pijn doen.” Pijn deed zijn ploeg de tegenstander na rust echter niet meer. ,,We stonden veel beter”, had zijn collega Mol gezien. ,,De wedstrijd was ook een mooie les voor ons. Straks in de competitie krijgen we ook die weerstand. En als je dan niet bij de les bent, worden fouten genadeloos afgestraft.”