Duno geeft grote voorsprong uit handen

DOORWERTH Het ongeloof straalde van de gezichten. De wanhoop droop van de gezichten. Dat was duidelijk zichtbaar bij Duno na het gelijkspel tegen WV-HEDW. De Amsterdammers speelde het grootste gedeelte van het duel met tien man en poetste ogenschijnlijk simpel de 4-1 achterstand weg: 4-4.

Door Gert Budding

Deze uitslagen worden niet regelmatig op eerste klasse niveau bereikt. Geklungel in beide defensies zorgde voor deze uitslag waarin Duno de hand in eigen boezem kan steken. Er leek geen vuiltje aan de lucht voor de manschappen van oefenmeester Eric Meijers. Al na elf minuten knalden Mitchel Jansen en Bart Schiks de stand naar 2-0 met doordacht voetbal. Duno deelde vooralsnog de lakens uit en was veelvuldig voor het Amsterdamse doel te vinden. Ook werden er weer prima kansen gecreëerd, de teller bleef echter lang hangen op die 2-0. Een speler van de bezoekende ploeg werd van het veld gezonden na een fikse overtreding. Desondanks pleegden de Amsterdammers een aanslag op de ‘westerse bluf’ en dat pakte zeker niet verkeerd uit. Er werden door de bezoekers vervolgens signalen afgegeven dat de ze na lange reis niet met lege handen naar huis wilden.

Marco Kooijmans moest doelman Stijn Arndts assisteren op de doellijn, het was een teken aan de wand. De vertwijfeling in de Doorwerthse achterhoede kwam steeds vaker aan het licht. Duno wankelde soms en na een half uur spelen werd dat een feit. Niet adequaat ingrijpen betekent op dit niveau een afstraffing: 2-1. Duno ging een lastige periode tegemoet, WV-HEDW deed er een schepje bovenop, maar was in de voorste punt nog niet alert genoeg. Na de pauze, Eric Meijers krulde er even flink op in de rust, en na een paar minuten begon de zon te schijnen op het sportpark De Waaijenberg. Binnen vijf minuten manoeuvreerden Emanuel Johnson en opnieuw Bart Schiks Duno in de ogenschijnlijk veilige haven: 4-1. Eric Meijers coachte vervolgens luidruchtig. “Haal de voorzet eruit”, riep hij diverse keren tegen zijn spelers. Het mocht niet baten: 4-2. Duno bleef volharden in onnauwkeurig spel, krachten vloeiden weg, doelloze meters werden gemaakt. En daar wisten de Amsterdammers wel raad mee: 4-4.