‘Jans missie strandde helaas’

Robert Lagendijk begeleidde Jan Pieterse richting recordpoging

Door Dick Martens

RENKUM Nog één keer wilde wielrenner Jan Pieterse (81) uit Wichmond bewijzen dat hij het wél kon, het verbeteren van zijn werelduurrecordpoging voor 80-plussers op de baan. In Amsterdam deed hij onlangs een ultieme poging om dat record alsnog te verbreken. Hij deed dat onder begeleiding van Renkummer Robert Lagendijk en diens partner Corinne Lamers. Maar ondanks een gedetailleerde voorbereiding strandde Jans poging ‘in het zicht van de haven’. In eerste instantie gaf Jan aan geen derde poging meer te wagen, maar op die beslissing is hij alweer teruggekomen. Met Robert Lagendijk kijken we terug op Jans avontuur.

SOLIST ,,Wij kennen Jan inmiddels al ruim een jaar”, legt Lagendijk uit. ,,Hij zocht iemand die hem met programma’s kon begeleiden richting het werelduurrecord. Voor Jans poging stond dat record op 39.836 meter. Dat is al een forse afstand, temeer als je bekijkt, dat Jan dat als solist moet doen en ook nog eens op een wielerbaan. Maar aan Jan is dat wel toevertrouwd, hij heeft een ijzeren wil en een enorme discipline. Ik heb gezorgd voor zijn fietsprogramma’s en de krachttrainingen en Corinne zag er op toe dat het medisch verantwoord bleef. Ook masseerde zij Jan.” Jan was in zijn leeftijdscategorie al de beste van Europa en als hij ook nog eens een uur lang gemiddeld 40 kilometer per uur ging rijden, dan zou hij zich ook de beste van de wereld mogen noemen.

GOEDE BENEN Tijdens de recordpoging stond Lagendijk als coach langs de baan en gaf de rondetijden door. ,,Maar ook als hij te hard, of juist te langzaam reed. Dat alles volgens ons vooraf opgestelde plan. We hadden besproken, dat er na ongeveer 50 ronden een gemiddelde van 40 km per uur moest worden gereden, maar Jan reed aanmerkelijk sneller. Ik probeerde hem wat te temperen, maar hij voelde zich zo goed, dat hij na 80 ronden nog altijd op een gemiddelde van 40,8 km per uur zat. Hij lag toen 2 ronden voor op ‘ons’ schema.” Maar juist in die fase sloeg het noodlot toe. ,,Jan voelde zich benauwd worden, hij kreeg te weinig lucht. En binnen 5 ronden was het klaar en moest hij hoofdschuddend en geëmotioneerd zijn poging staken. Zijn lijf wilde niet meer. Jammer, want hij had echt de goede benen.” Na Jans tranen volgde toch weer zijn kenmerkende glimlach. ,,Sorry dat het me niet is gelukt”, verontschuldigde hij zich. ,,Jullie waren geweldig. Bedankt!” 

DERDE POGING Maar afgelopen weekend zat Jan alweer op de fiets. Met een groep met onder andere wielrenners en gravelbikers, die ter voorbereiding op challenges rondom de Col de La Bonette in de Franse Alpen ook door Lagendijk worden begeleid, kon hij weer ‘lekker meefietsen en een beetje afbouwen’ na al die trainingen voor zijn recordpoging. ,,Maar daarmee kreeg hij toch de smaak weer te pakken. En die gaat, als zijn gezondheid het toelaat, toch weer leiden richting een derde werelduurrecordpoging. Het mislukken zat hem toch niet lekker.”