Juf Coby: ‘Dat was het dan’

Na 42 jaar neemt Coby van Brakel afscheid van het onderwijs

RENKUM De schoolvakanties zijn aanstaande, dat is bij de leerlingen van groep 3 van basisschool de Keijenberg goed te merken. Ze zijn druk en uitgelaten, aan vakantie toe. Ook ‘juf Coby’, zoals Coby van Brakel, door ‘haar’ leerlingen wordt genoemd is aan het aftellen. Maar terwijl de leerlingen na de vakantie weer bij De Keijenberg naar binnen stappen, zal hun juf die gang niet meer maken. Zij trekt na 42 jaar in het onderwijs te hebben gezeten die deur achter zich dicht. ‘Het is mooi geweest’, vindt ze zelf.

Dick Martens

,,Ja, 42 jaar, dat is wel ‘heul lang’, hè?!”, lacht ze. ,,Dat het een afscheid met een dubbel gevoel zal gaan worden besef ik wel, maar ik kan nu ook al wel wennen aan de gedachte: ’Dat was het dan’.” Van Brakel (63) vond het onderwijs, het werken met kinderen, altijd ‘al heel leuk’ om te doen. ,,Ik had destijds heel veel geluk dat ik op de Kleuterkweek in Arnhem, zoals die toen nog heette, mocht beginnen. De selectie was streng, maar ik rolde er soepeltjes doorheen. Vervolgens was het wel lastig om werk te vinden, ik heb eerst wat invalwerk gedaan, maar kreeg ineens de kans om per 1 januari 1980 te beginnen bij kleuterschool De Speelhoek aan de Groeneweg. Maar na de brand die we daar in 1986 hebben gehad, zijn we bij de Don Boscoschool ingetrokken, daar werden wat lokalen voor ons leeggemaakt.”

Ruim 25 jaar bleef Van Brakel bij de kleuters. ,,Daarna ben ik meegegaan naar Groep 3. ,,De onderbouw, de leeftijd van 6 tot 8 jaar was ook wat ik toen wilde. Vooral die leeftijdsgroep. Je gaat ze bijvoorbeeld leren lezen. Ze kennen al wel letters en woordjes, maar tegen de kerst kunnen ze echt lezen, mooi hoor. En als ze dan overgaan zijn ze kleuter af, dat is echt leuk.” Natuurlijk zag ze ook de nodige collega’s en directeuren komen en weer gaan. ,,Toch heb ik heel lang samengewerkt met Theo Swiebel en Theo van Brakel als directeuren. Daarna was het verloop wat frequenter, maar sinds enige jaren is Manja de Hond een stabiele factor binnen onze school. Zij heeft ook het hele fusietraject tussen de Vita Vera- en de Don Boscoschool, gedaan.” Die verhuizing naar het nieuwe gebouw, samen met De Atlas, aan de Hogenkampseweg, was voor ‘Juf Coby’ ook een verandering. ,,Je was ondanks dat het een al 100 jaar bestaand gebouw was, aan die school gehecht. Toch had ik verwacht dat ik meer moeite met de verhuizing zou hebben. Het is hier echt een mooie school geworden.” Ook het onderwijs veranderde in al die jaren. ,,Wat pittiger, minder ruimte voor kinderen die speciaal onderwijs nodig hebben, maar zeker ook de coronatijd was natuurlijk heftig. Daar heb ik wel heel veel van geleerd. Je werd toch meegenomen in dat hel traject met onder andere digitaal onderwijs. Ik heb het altijd met passie en plezier gedaan, uitdagingen gezocht, maar neem wel met een dubbel gevoel afscheid. Aan de ene kant denk je het is prima zo, heb het lang genoeg gedaan, maar aan de andere kant vind ik het nog steeds leuk. Natuurlijk ga ik het missen, maar het is mijn eigen beslissing en weloverwogen. Ik ga weg met de gedachte: ‘Dat was het dan, het is mooi geweest!”