Doorwerth heeft een heuse ‘Queen’

DOORWERTH Bij binnenkomst in het sfeervolle Doorwerthse appartement van Mariska Beijer ‘straalt’ niet alleen de rolstoelbasketbalster zelf, maar ook ‘het hoge bezoek’, moeder Louise. De reden? Mariska (31) won, met het Nederlandse rolstoelbasketbalteam en dat al voor de zesde keer op rij een aansprekende finale. Drie keer Europees kampioen, paralympisch kampioen en afgelopen week in Dubai voor de tweede keer wereldkampioen. Mariska is ‘superblij’ en moeder Louise ‘supertrots op die meid’.

Op de eettafel ligt het tastbare bewijs, de gouden medaille, die geflankeerd wordt door een persoonlijke prijs voor Mariska zelf, zij werd verkozen tot meest waardevolle speelster van het toernooi (MVP, Most Valuable Player of the Tournament) en kreeg zelfs de bijnaam ‘Queen’. Hoewel de nacht, na een vermoeiende reis kort was, zit ze al snel weer in de euforie van het toernooi. ,,We speelden een geweldig toernooi en de ontlading na de winst was dan ook groot. Trots overheerste. Natuurlijk waren we de grote favoriet, maar dan moet je het toch wel ‘even’ waarmaken. En als het met zijn allen er keihard voor werken zich dan weer uitbetaalt dan mag je ’superblij en ongelofelijk trots’ zijn, toch?” 

Ongelofelijk is zeker ook het feit, dat Mariska zelf zo geweldig presteerde. Daar zag het in de aanloop naar het toernooi niet naar uit. ,,Eind 2021, nadat we paralympisch goud en de Europese titel hadden veroverd werd ik ziek, corona. Daardoor miste ik eind maart met mijn Duitse club Hannover United, de play-offs van de Bundesliga. Toen ging ik twijfelen, zou ik wel weer fit worden en mijn oude niveau gaan halen? Gelukkig lukte het door hard te trainen.” Mariska corrigeert haar eigen woorden. ,,Door hard níet trainen en geduld hebben. Met dank ook aan mijn fysiotherapeut hier in Doorwerth, die trapte regelmatig ‘op de rem’.” Het herstel ging weliswaar met kleine stapjes, maar het resultaat mocht er zijn. ,,Vanaf september vorig jaar kon ik, weliswaar met ‘een slaapje’ tussendoor, weer twee keer per dag trainen. Daarbij kwam voor mij nog het gunstige bericht, dat het WK werd uitgesteld van november 2022, naar juni 2023. We waren echt sterker dan ooit, maar het kan nog beter. We en ik zeker hebben nog altijd de honger naar meer.” Basketballen blijft ze zeker nog. ,,Zolang het ook fysiek allemaal nog kan natuurlijk. Ik wil volgend jaar nog naar de Olympische Spelen in Parijs en als het even kan ook nog naar die van Los Angeles in 2028.” Wel heeft ze afscheid genomen van haar Duitse club om een nieuw en bijzonder avontuur aan te gaan. ,,Om mij nog meer te kunnen focussen op het Nederlandse Team ga ik voor Sunrise Medical Braves in Doorn spelen en in de Engelse Premier League voor de East London Phoenix. Het klinkt vreemd, maar dat kost mij minder tijd dan spelen in Duitsland. Het geeft mij zelfs meer rust.” Rust die ze nu ook even pakt met moeder Louise (‘We zien elkaar niet zoveel. Ik woon in Den Helder en Mariska is heel veel onderweg’). De door haar gebakken appeltaart is daarbij een lekkere traktatie om het samenzijn te vieren en te koesteren.